Ostatnie wpisy
Sztuka w rzeczywistości/Wątpliwości

O zamieszaniu w Starym Teatrze w Krakowie i co mi się wydaje

Odkąd chodzę do Teatru, zdarza mi się zastanawiać, czy chodzić na wszystkie spektakle, które są grane, czy tylko na te, które naprawdę mają szansę zrobić na mnie wrażenie. Bo co w sytuacji, gdy spektakli, o których marzę, jest niewiele, lub wcale? Czy zrezygnować z oglądania nowych spektakli, czy mierzyć się jednak z tymi, które są? … Czytaj dalej

Już widziałam/Rzeczywistość w sztuce

Co dalej z tą Rewolucją?

     Ubrać aktora w sukienkę, bynajmniej nie balową i nie z epoki, lecz uszytą z cienkiego i nieeleganckiego materiału na zasłony, choć klasycznie błękitną, i kazać mu nosić ją rozkloszowaną na obręczy umieszczonej wokół bioder, niczym u infantek na obrazach Velasqueza, to pomysł dość niecodzienny, żeby nie powiedzieć – perwersyjny. Fakt, że sukienka ta zapinana … Czytaj dalej

Interpretacje/Wrażenia

Farmer/Performer

Z gry słów użytej w nagłówku, a pochodzącej z wyreżyserowanego przez Jana Klatę w Starym Teatrze „Do Damaszku”, jak i całości spektaklu, można wywnioskować, że bycie artystą to ciężka robota. Zwłaszcza gdy jest się Idolem nieprzeciętnym, przez duże I. Jak daleko kpinie do serdeczności, jak ogromny dystans dzieli śmiertelną powagę od niewymuszonego humoru przyjacielskiej pogawędki, … Czytaj dalej

Estetyka Performatywności/Wątpliwości

„Zemsta” Rejenta

To już drugie moje krakowskie spotkanie ze spektaklem Anny Augustynowicz, więc poniekąd zdążyłam się już zorientować, że jej praca charakteryzuje się niemal transparentną (czytaj: trudną do zauważenia) reżyserią. Trudno nie zwrócić uwagi, że lubi, gdy aktorzy ubrani są na czarno, z niewielkimi dodatkami w postaci symbolicznych rekwizytów. O ile w przypadku „Edwarda II” całość jakoś … Czytaj dalej

Estetyka Performatywności/Rzeczywistość w sztuce

…”I will love you till I die”…

nie-boska komedia zrealizowana w Starym Teatrze w Krakowie to ostatnio jeden z moich ulubionych spektakli. Przemawiać za tym mogą zarówno doskonała gra aktorska, jak i szczególna wielowątkowość spektaklu, a także śpiewane przez aktorów piosenki, które stanowią doskonałe wprowadzenie lub podsumowanie poszczególnych scen. Już pierwszy z wyśpiewanych tekstów, Who wants to live forever, w poruszającym wykonaniu … Czytaj dalej

Już widziałam/Rzeczywistość w sztuce/Wrażenia

Tego nie ma, to się nie dzieje

Tak, tak, tak. Szanuję Narodowy Stary Teatr w Krakowie i uwielbiam (prawie) wszystko, co się w nim odbywa. Mówiąc szczerze, boli mnie serce, gdy teatr ten nie odwzajemnia mojej miłości i wystawia spektakle, które mi się nie podobają. A niestety, czasem takie się zdarzają i nie widzę powodu, żeby o tym nie mówić, bo to … Czytaj dalej

Estetyka Egzystencjalna/Estetyka Performatywności

Portret podwójny

„Woyzeck” w reż. Mariusza Grzegorzka w Starym Teatrze w Krakowie to mogła być historia miłości jeżeli nie szczęśliwej, to przynajmniej spełnionej. Gdyby została podjęta dyskusja z tekstem, główny bohater mógł wreszcie uzyskać prawo do swoich uczuć i myśli, wtedy Woyzeck zabiłby wybrankę, aby uwolnić ją od życia w świecie bez miłości, a nie bezmyślnie. Niestety, … Czytaj dalej